دعاي امام کاظم علیه السلام براي شير حامله

عليّ بن ابوحمزه بطائني حکايت کند:
روزي حضرت موسي بن جعفر عليهماالسلام از شهر مدينه به سوي مزرعه‌اش خارج شد؛ حضرت سوار قاطر بود و من نيز سوار بر الاغ حضرت را همراهي مي‌کردم .
مقداري از شهر که دور شديم، ناگهان نرّه شيري راه ما را گرفت، من بسيار ترسيدم، وليکن شير به سوي حضرت نزديک آمد و با حالت ذلّت و تضرّع مشغول غريدن شد.
امام موسي کاظم عليه السلام ايستاد و شير دست‌هاي خود را بلند کرده و بر شانه‌هاي قاطر قرار داد.
من به گمان اين که شير قصد حمله دارد، براي جان آن حضرت وحشت کردم؛ و سخت نگران شدم .
پس از لحظاتي، شير دست‌هاي خود را بر زمين نهاد و آرام ايستاد و آن گاه حضرت روي مبارک خود را به سمت قبله نموده دعائي را زمزمه نمودند، وليکن من چيزي از آن را متوجّه نشدم .
پس از آن، شير غرّشي کرد؛ و حضرت فرمودند " آمين".
و سپس امام به شير اشاره نمودند: برو.
همين که شير رفت، حضرت نيز به راه خود ادامه داد و چون از آن محلّ دور شديم، به حضرت عرض کردم: يابن رسول اللّه! فدايت گردم، شير چه کاري داشت؟! من بسيار براي جان شما و خودم ترسيدم؛ و از اين برخورد در تعجّب و حيرت هستم .
امام فرمود: آن شير، همسر بارداري داشت که هنگام زايمانش ‍ فرا رسيده و درد سختي دچارش گشته بود.
لذا نزد من آمده بود که برايش دعا کنم تا به آساني زايمان نمايد و من هم در حقّش دعا کردم .
و بعد از آن که دعا به پايان رسيد، به آن شير گفتم: برو، و آن حيوان اظهار داشت: خداوند هيچ درّنده‌اي را بر تو و ذرّيّه و شيعيانت مسلّط نگرداند؛ و من گفتم: "آمين"

نکته:

1- براي اثبات امامت ائمه "عليهم السلام" و حقانيت و ضرورت وجودشان در کتابهاي کلامي بطور گسترده بحث و استدلال شده و اين‌گونه ماجراها جهت اثبات اين مسأله نيست بلکه جهت آشنايي با تاريخ و سيره آنان و پند‌‌آموزي است
2- مواجهه‌ي امامان "عليهم السلام" با افراد مختلف متناسب با عقول و ميزان فهمشان بوده است لذاست که مي‌بينيم مباحثات آنان با دانشمندان و اصحاب سرّشان، سرشار از مطالب بلند و معارف مستدَلّ، و با عوام بسيار ساده است
3- گونه‌اي از رفتار آن بزرگواران "عليهم السلام" در مقام تحدّي و بر جا نشاندن مخالفان (اسکات خصم) بوده مانند آنچه که در تاريخ انبيا نيز آمده است و نبايد خُرده‌ي قوي نبودن با مثبِت نبودن کرد.

منبع:
بحارالانوار، ج 48، ص 58، ح 67/ الخرايج والجرايح، ج 2، ص 649، ح 1.