تولید فیلم داستانی با محوریت معرفی یک کالا، خدمت یا یک پروژه عمرانی، حوزه پرخطر و سهل و ممتنعی است که به دلایل متعدد وجه هنری، بخش قصه گو و منطق دراماتیک موضوع را قربانی اصل موضوع می کند.

به این ترتیب، فیلم هایی از این دست (لااقل در مقیاس آنچه از سینمای ایران دیده ایم) آثار دلچسب و قابل دفاعی از کار درنمی آیند.

زاگرس بیش از هر چیز، از داستانی بودن خود لطمه می خورد. تجربه نشان داده که مستند رویکرد مناسب تری برای آشنایی افکار عمومی با دستاوردها و تلاش های یک شرکت یا کارخانه خصوصی و یا نهادهای دولتی است. به ویژه در حوزه ثبت و بازتاب طرح های زیربنایی و پروژه های کلان عمرانی، رویکرد مستند همچنان بهترین مدیوم به شمار می رود و به اصطلاح جواب می دهد اما زاگرس و کارگردان معمارش ترجیح داده اند قصه گو باشند و نیات اولیه از تولید فیلم را در قالب داستانی پرکشش و دراماتیک بازگو کنند.

فیلم، با تصاویری هوایی از منطقه ایذه خوزستان و سایت سد کارون3 آغاز می شود. همین نماهای افتتاح کننده فیلم، حال وهوای مستندهای صنعتی را در ذهن متبادر می سازد اما در ادامه با میزانسن، قاب بندی تصاویر، لحن، فضا و پیرنگی داستانی روبه رو می شویم که بسیار یادآور فیلم های معرفی شرکت ها و نهادهای دولتی یا نیمه دولتی دهه شصت (که از تلویزیون پخش می شدند) هستند.

مشخص است که ایده محوری یک سد، مراحل ساخت و آدم های درگیر آن، کشش کافی برای تبدیل شدن به یک فیلمنامه بلند داستانی را ندارد.

به همین دلیل بخش دراماتیزه کردن موضوع، به شدت لنگ می زند. از سوی دیگر برای جبران پاره ای کاستی ها، خرده داستان های فرعی متعددی روی محور اصلی قصه سوار شده اند تا به لحاظ حجم و میزان موقعیت های جذاب داستانی به استاندارد یک فیلم داستانی بلند سینمایی نزدیک شود اما این خرده داستان ها چنان حجمی از اطلاعات حاشیه ای و غیرضروری را در ذهن تماشاگر انباشته می کنند که پیرنگ اصلی داستان و هدف غایی تولید فیلم، لابه لای خروارها تصویر، ایده و موقعیت داستان قصه های فرعی گم می شود.

انتظار اولیه این است که فیلمی با این پیش زمینه، تنها صاحب یک شخصیت محوری باشد، خود سد کارون که وقایع حاشیه ای حول این محور شکل می گیرند.

اما ماجرای سد در پشت همه حوادث و انشعاب های فیلمنامه ای آشفته محو شده است. فیلمساز و نویسنده ای که فیلمنامه را بازنویسی کرده اند، هر دو معمارانی آشنا و آموخته با مدیوم سینما هستند اما نوع روابط و دیالوگ های آدم های این حرفه در فیلم، با آنچه در واقعیت می شناسیم تفاوت های ماهوی و بنیادی دارد. در باب مسایل فنی همه گفت وگوها به واژگانی محدود چون صورت وضعیت و برآورد و اصطلاحاتی از این دست محدود می شود.

علاوه بر آن نماهایی گذرا از نصب و راه اندازی یکی دو توربین، چند نمای بسته کوتاه از کارگاه های زیرزمینی و چند نمای دور موجز از بدنه سد در حال احداث، تنها تصاویری هستند که از اصل ماجرا می بینیم، اما همین تصاویر با پوشش ضخیمی از حواشی داستانی محو شده است.

در سینمای قصه گو آن هم با بستر ریالیستی، باورپذیری شخصیت ها و دیالوگ هایشان است که زاگرس در این بخش به هیچ وجه تماشاگر خود را اقناع نمی کند. مشکل دیگر فیلم تعدد داستان های فرعی که اغلب هم نیمه کاره رها می شوند.

مهندس کیهان (با بازی رضا کیانیان که با احترام به توانایی های بی نظیرش در بازیگری اصلا گزینه مناسبی برای ایفای نقش یک مدیر عمرانی پرکار و مجرب نیست) عشقی فروخورده و پنهان به مهندس زندی (مریلا زارعی) دارد.

زندگی مهندس زندی پس از جدایی اش از مهندس صولت (کیهان ملکی) از هم پاشیده است. دختر زندی و صولت دانشجویی دستگیر شده در ناآرامی های دانشگاه است. همکار دیگرشان مهسا (رعنا آزادی ور) همسرش را در حال کار در پروژه کارون 3 از دست داده است.

همین جمع خطوط متقاطع رمانتیکی را به وجود آورده اند. پیمانکار بی تعهد و مزوری هم در پروژه هست که قرار است نقش قطب منفی ماجرا را برعهده گیرد. دلال ها و زمین خواران منطقه به اشکال گوناگون چوب لای چرخ احداث سد می گذارند.

میراث فرهنگی ایل بختیاری هم به خاطر آبگیری سد احتمالا به باد می رود و در خطر است. آدم مدرنی از سران ایل (علی نصیریان) هم می خواهد جلوی این فاجعه را بگیرد. تازه در کنار همه اینها کلی بیانیه شعاری و بی خاصیت صادر می شود تا تماشاگر را در

بزنگاهی اخلاقی، بر سر تبعات و عوارض ساخته شدن سد به چالش بکشد. در پایان هم هر کس مهری به کسی داشته به مراد دل خود می رسد و فیلم عملا تا سطح یک ملودرام سبک و ساده پسند خانوادگی تقلیل می یابد. به واسطه همین تشتت روایی است که زاگرس از بیان پیام اصلی خود ناکام می ماند.