یادش به خیر روزگاری كه سید جلال تاج اصفهانی شاگرد شایستۀ سیدرحیم وقتی در سر راه اصفهان به شیراز در بازار آبادۀ فارس با پیرمرد مشتاق صدایش مواجه می شود كه مصرانه او را به خواندن آواز آن هم در معبر عمومی وامی دارد از او می خواهد آواز خوش همایونش را در س‍َرِ مزرعۀ او بخواند و بدین منظور قریب دو فرسنگ را پیاده طی می كند تا بی مزد و منتی غزل سعدی را در تالاری به وسعت بیابان خدا و در برابر مشتاقی به شمار یك تن و به معنا هزاران بیش بخواند كه:

از تو با مصلحت خویش نمی پردازم

همچو پروانه كه می سوزم و در پروازم

و لاجرم آن آواز خوش را جاودانۀ تاریخ نماید.

یادش به خیر روزگاری كه وقتی مریدان آقا گزی از پیرمرد ارمنی تارنواز همسایه می خواهند آن محل را ترك كند تارنواز برای خداحافظی به خدمت آقا می آید و وقتی آقا به او می گویند امروز سحر موقع وضو گرفتن كه كنار حوض حیاط بودم ساز خوشی می نواختی ولی یك مضراب اشتباه زدی، سعی كن شبهای دیگر با آرامش ساز بزنی! آن گاه تارنواز به دست آقاگزی مسلمان می شود و همانجا می ماند و دیگر مضراب اشتباه هم نمی زند و صد البته از شاگردان و مشتاقان صدای سازش هم بلیط دریافت نمی كند.

یادش به خیر روزگاری كه وقتی عبدالوهاب شهیدی به همراه تعزیه خوانان دیگر بیاض اشعار را از گوشه شالش بیرون می آورد و علی اكبرخوانی می كرد تقریباً همهٔ اهالی میمه بر بلندای تكیه و گرداگرد محوطه ی میدان اصلی شهر حاضر می شدند و بی دغدغه ورودیه و اجازۀ حضور از آواز خوش او به شور می آمدند كه حزین خوانی او شورآفرین بود و یاد سیدعبدالباقی معین البكاء بختیاری را زنده می كرد.

یادش بخیر روزگاری كه برای ساختن یكی از هنری ترین بناهای معماری جهان آقا شفتی بر تخته پوستی از غزال رعنایی می نشست و هم بر آن می نگاشت صورت دخل و خرج را و هم در حال معمار و كاشی كار و موذنه ساز هنرمند هر گاه نیازی احساس می كردند گوشۀ تخته پوست را بالا می زدند و به اندازه نیاز از دست آقا می گرفتند و لاجرم ماحصل كارشان اثر هنری مسجد سید اصفهان می شد.

یادش به خیر روزگاری كه وقتی سید رحیم اصفهانی در بیشه های اطراف زاینده رود می زد زیر آواز اصفهان آن قدر شنیدن آوازش سهل الوصول بود كه نه تنها عشاق سینه چاك صدایش به راحتی آن را می شنیدند بلكه بلبل ها هم در سر شاخه های درختان بیشه زار تا آنجا كه ممكن بود پیش می آمدند.

یادش به خیر روزگاری كه جذبۀ صدای اسطوره ای سیاوش آواز ایران من و دوستان دیگر را چنان مفتون خویش كرده بود كه برای یافتن و شنیدن شوری كه در كرمان و یا بیات تركی كه در جمع دوستان و در یك غروب تابستان در بوانات فارس خوانده بود مثل كبوتربازان عاشق به آنجاها می رفتیم تا طوقی طناز خود را پیدا كنیم و خوش بشنویم كه:

بود آیا كه در میكده ها بگشایند!

خلاصه اینكه یادش به خیر روزگاری كه تنها هنر هم ّ و غم هنرمندان بود و این امر موجب اسطوره شدن آنان می شد و پروای فروش گیشه ای در سر نداشتند و لاجرم مشتاقان آن عزیزان نیز شوریده و شیدای هنر می شدند و طعم ناخوشایند دلالی برگه حضور در تالار كشور كام اهل كشور را تلخ نمی كرد خاصه آنكه از روزها پیش در طومار پیش خریداران آن متاع ثبت نام كرده باشند و وجوه مقرری را نیز به حساب گیشه فروش ریخته باشند و با این همه در لحظه مراجعه برای دریافت مجوز عبور از هفت خوان اینترنتی تعریف شده جوان رعنایی با بی اعتنایی بگوید: شماره اتان اشتباه شده، معذوریم! و صد البته این بی اعتنایی ریشه در بازار سیاه موجود دارد و لذا باید گفت:

از من ایشان را هزاران یاد باد!