حروف، آغازگر یک گفتگوی خوب یا نگارش یک سرود مذهبی هستند. حتی پیش از آن که گوتنبرگ مهارت حروف نگاری را اختراع کند، حروف آغازگر تخیلی در سرفصل ها و هم چنین برای تزیین صفحه ها در دست نویس های قرون وسطی به کار می رفتند. از طرفی بیشتر طراحانی که از گوتنبرگ پیروی می کردند نیز حروف آغازگر را به پالت خود افزودند. کاسلون، حروف آغازگر تزیینی را به صورت دستی جدا کرد تا با انواع استاندارد به کار برد. بودونی یک طیف کامل از حروف بزرگ تر از حد معمول را ساخت که وزن و تقسیمات طراحی متن او را کامل می کرد. گاراموند، جانسون و باسکرویل نیز حروف آغازگر را وارد فونت های خود کردند. این طور که به نظر می رسد حروف آغازگر موجود در متون قرون وسطی برای زیبا جلوه دادن و افزودن زیبایی دیداری، با کلام خدا شروع شده است و گویی هدف آنها ارتقاء متن به سطحی از هنر بوده است. امروزه حروف آغازگر برای کاربرد مشابه هرچند کم تر اثیری به کار می رود و هدف آن افزودن زیبایی یا تأکید روی شروع یک صفحه، فصل یا پاراگراف است.

● دو نوع حرف آغازگر

قدیمی ترین شکل حرف اول، حرفی است که زیر خط کرسی قرار می گیرد. در این جا حروف آغازگر در یک نسخه و نه در بالای خط نخست متن قرار می گیرند. نوع دیگر، حروف آغازگر برجسته است. این تنوع برمبنای خط معیار نخستین خط نسخه بوده و در بالای قطعه متن جای می گیرد.

● حرف آغازگر برجسته

تنظیم حروف آغازگر برجسته ساده تر است. تنها کافی است تا خط معیار حروف آغازگر را با نخستین خط متن نسخه هماهنگ کنید. در برخی موارد، فاصله بخش راست حروف آغازگر باید با بخش چپ آن رعایت شود تا اطمینان یابید که واژه نخست به طور کامل خوانده می شود. حروف آغازگر لاتین برای توجه کردن، همان هایی هستند که به طور معمول در نسخه متن معمولی جای گذاری می شوند. Y,V,W,T.

● حروف آغازگر بزرگ تر از خط حامل

تنظیم این حروف آغازگر کمی دشوار است. آنها باید به سادگی در نسخه قرار گرفته و بالای کاراکتر از نظر دیداری باید با بالای واژه یا واژگان اولیه هماهنگ باشد. اگر حروف آغازگر هم چون برخی صورت های ل یا ط دارای نوک باشند، باید بالای حروف متن قرار گیرند تا به ترکیب دیداری مناسبی دست یابیم. برای حروف آغازگری که پایین نوک تیزی دارند باید نوک آنها در پایین خط معیار قرار گیرد تا به ترکیب دیداری درستی دست یابیم. به دلایل مشابهی انتهای مدوری هم چون؛ هـ در فارسی و C و O در انگلیسی نیز باید در پایین خط معیار قرار بگیرند.

● مسایل ردیف

به همراه بیشتر حروف آغازگر بزرگ تر از خط حامل، خطوط نسخه متن مجاور با فاصله کافی به شکلی در حالت عمودی ردیف می شوند که فاصله گذاری مناسب را میان حروف آغازگر و خطوط نسخه ای که به آن متصل می شوند، ایجاد کنند. (این اندازه به طور معمول کم تر از فاصله گذاری خطوط است). با این حال مانند بسیاری از مسایل مربوط به حروف نگاری این دستور کار، استثنا نیز دارد. در برخی موارد برای حروفی که به کار ویژه نیاز داشته باشند وقتی از حروف آغازگر با کناره های بخش چپ (در متن فارسی) و راست (در متن های لاتین) نامنظم استفاده می کنیم، نخستین خط پاراگراف به حرف نزدیک شده و خطوط بعدی با قسمت چپ (فارسی) ساختار آن هماهنگ می شوند. گاهی وقت ها هم در هنگام به کارگیری حروف بالا نوک تیز می توان، نخستین خط را به بالای کاراکتر نزدیک کرده و بدین ترتیب خطوط بعدی به صورت عمودی فاصله گذاری و ردیف می شوند. کلید اصلی برای بهترین ردیف حروف آغازگر برای ترکیبات دیگر، حروف نگاری یکسان است. شاید چیزی که برای یک حرف در یک فوت مناسب است، برای حرف مشابه در یک فونت دیگر مناسب نباشد. برای تشخیص بهتر به کاراکترها و متن بنگرید و درباره چگونگی ظاهر آنها تصمیمات طراحی خود را اتخاذ کنید.

● دیداری

برخی حروف آغازگر باید به صورت بیرون زده از حاشیه راست مجموعه متن تنظیم شوند تا از نظر دیداری با حاشیه هماهنگ باشند. برای مثال وقتی حرف آغازگر ک است، بخش زایده سمت چپ نوار در بالای آن باید وارد حاشیه راست شود. حروف مدور همانند هـ باید به تدریج وارد حاشیه راست شوند تا از نظر دیداری یک حاشیه سمت راست ردیف شده را ایجاد کنند.

● انتقالات

به طور معمول واژگانی که در حروف لاتین با حروف آغازگر شروع می شوند با حروف بزرگ کامل می شوند. در این متن ها وقتی نخستین واژه دارای یک یا دو حرف باشد، انتقال برای به کارگیری حروف بزرگ در قالب دومین واژه را ساده می کند. در این صورت اگر واژه یا حرف آغازگر، یک نام حقیقی بوده و برای ایجاد انتقال متن از حروف بزرگ ا ستفاده می کنید، همه نام باید به صورت حروف بزرگ باشد، بنابراین نخستین حرف از هر واژه در نام باید به صورت بزرگ و باقی حروف، کوچک باشند تا بتوان آن را از متن توضیحی تشخیص داد.

● موارد ویژه

در برخی موارد حروف آغازگر در کادرهای تزیینی قرار می گیرند. در این صورت، فاصله تا سمت راست کادر باید از نظر دیداری مشابه فاصله خط متن باشد. در هنگام به کارگیری، علامت نقل قول استفاده می کنید، علامت بازشونده باید اندازه ای میان اندازه حرف آغازگر یا اندازه نقطه نسخه متن داشته باشد، اما ردیف آن باید از نظر دیداری در بالای حرف باقی بماند. از نظر تاریخی حروف آغازگر برای متن هایی که از فونت بدون زایده استفاده کرده، به کار نرفته اند. این یک قانون برمبنای سنت بوده و همگی می دانیم که این قوانین برای چه ساخته شده اند.

● سرگرمی

خلاقیت با حروف آغازگر کار جالبی است. سعی کنید پیش از حروف آغازگر ابتدایی تزیینات جزیی را به آن بیفزایید. شاید در یک متن لاتین بتوان یک حرف کوچک را به جای حرف بزرگ به کار برد. شما می توانید حرف آغازگر متن را در یک مربع یا دایره ساده قرار دهید. حتی می توانید آنها را با دست طراحی کنید. این کاراکترها می توانند بسیار ساده یا با تزیینات همراه باشند. فقط کافی است که ظاهر خوبی داشته باشند. در حالی که ممکن است پروژه بعدی شما به اندازه یک متن قرون وسطایی ممتاز و عالی نباشد، شاید تعداد کم حروف آغازگر همان چیزی باشد که برای ارتقاء نتیجه نهایی به آن نیاز دارید.

● نوارهای جانبی در حروف نگاری لاتین

طبقه بندی غیرقابل طبقه بندی ها

از آن جا که سابقه حروف آغازگر طولانی است، بیش از آن که تصور شود در اشکال و اندازه های گوناگونی ارایه شده اند و با این که هیچ کس به دنبال طبقه بندی منظم آنها نبوده است، ما آنها را به سه گروه اصلی تقسیم می کنیم: حروف بزرگ، حروف بزرگ تزیینی و حروف تصویری.

● حروف بزرگ

حروف بزرگ، فونت های تکی هستند که برای به کارگیری به عنوان حروف آغازگر، فونت های عنوان از خانواده های قلم متن یا حروف بزرگ زیبا از فونت های معمولی طراحی شده اند. شاید متداول ترین فونت عنوان که در حال حاضر نیز در دسترس است، Trajan باشد. فونت های دیگر عنوان بندی Perpetua Titling و Bembo Titling هستند.

● حروف بزرگ تزیینی

حروف بزرگ، تزیینی همان گونه که نامشان نشان می دهد از حروف بزرگ Roman ساده، تزیینی تر هستند. آنها در ابتدا حروف دقیقی بوده اند که در چوب بریده شده یا به عنوان فونت های فلزی قالب گیری می شدند. Gill Floriated و Lombardic دو نوع از الفبای حروف آغازگر متفاوتی هستند که به صورت دستی ایجاد شده اند. قرار نبود از هیچ کدام به عنوان فونت استفاده شود اما هر دو انتقال به خوبی وارد متون شدند. حروف آغازگر Castellar و Schoeffer Initials فونت های دیجیتالی هستند که در فلز قالب گیری شده اند. این حروف آغازگر برای نخستین بار در اواخر قرن نوزدهم منتشر شده و در فهرست طیف سبک ها قرار گرفتند. با این حال نیازی نیست که تمام حروف تزیینی، بررسی علمی و تحقیقی صورت های حروف باستانی باشند. گاهی وقت ها بهتر است به جای عالمانه بودن کمی هم شوخ طبع بود. حروف آغازگری هم چون مانند نمونه هایی که در Buccaneer یا ITC Kendo مشاهده شد، برای این موارد مناسب هستند.

● حروف تصویری

همان گونه که نامش نشان می دهد، حروفی بسیار نامتعارف یا توضیحی هستند، به اندازه ای که نمی توان آنها را تنها حروف بزرگ یا خیالی نامید. برخی از آنها همانند Hibiscus یا Daylilies با گل ها تزیین شده اند و فونت های دیگری هم چون Skreech Caps نامفهوم بوده و برخی دیگر هم مانند ITC Stained Glass یا Ben Franklin Initials بیشتر از فونت بودن، تصویر هستند.